2e zondag vastentijd: Vertrouwen

Wie van ons verlangt niet bij tijd en wijle naar een feestelijk moment? Iedereen toch? Het is immers een moment waarop je al je zorgen even kunt vergeten, de sfeer is opgewekt. Zelfs nu, in de moeilijk tijd van corona met al z’n beperkingen, zoeken mensen naar iedere mogelijkheid om te ontspannen. Een feest duurt altijd veel te kort. Het liefste zouden we dat gevoel zo lang mogelijk vasthouden, het liefste zouden we van ons leven één groot feest willen maken.

Vandaag horen we het evangelie van Jezus, met enkele leerlingen (Petrus, Jacobus en Johannes) boven op de berg Tabor. De berg staat ook symbool van ver weg staan van de grauwe werkelijkheid van alledag; een plek waar de zon altijd schijnt, een plek ‘waar de hemel de aarde raakt’.. .Waar ook het gevoel bekruipt: “zou het zo maar altijd kunnen blijven”.

Zelfs Petrus voelde dit zo. “Het is goed hier te zijn. Laten we drie tenten bouwen” sprak hij. Neen, niet terugkeren naar het dal, naar de werkelijkheid van alledag. Hetgeen zij daar meemaken, dát willen ze vasthouden! Maar dan is er die wolk, die ‘stem’ die klinkt: “dit is Mijn geliefde Zoon, luistert naar Hem”. Oei! Dat luisteren was effe moeilijk, want die had gesproken over lijden en dood. Hem navolgen betekent ook het kruis aanvaarden!

Ze moeten dus van de berg af, weer met beide benen op de begane grond. Daar beneden waar uiteindelijk nog een hele weg te gaan is, een weg op leven en dood. Lijkt me toch best een flinke domper na zo’n feest? Voor Jezus is het duidelijk geworden: de weg waarop het lijden niet te vermijden is, dat zal zijn weg zijn.

En die Stem, die er ook was bij Mozes en Elia, die ook hen toen moed en vertrouwen gaf, die zou ook voor Jezus de grote steun zijn om die weg aan te kunnen. En zoiets geweldigs, zo’n profetisch gebeuren, zo’n hart onder de riem krijg je, soms zomaar even, op een hoge berg. Mensen zeggen het vaak: op een goed feest kun je teren. Het pept je op, neemt even al je lasten weg. En daarna voelt het dat je er weer even beter tegen kunt. Bij zo’n gelegenheid kunnen mensen die doorgaans wat verder van je afstaan, soms ineens in jouw ogen veranderen: ‘goh, dat had ik niet achter haar gezocht.’

Aan een goed feest kun je iets goeds overhouden; het kan je dagelijkse werkelijkheid in een ander licht stellen. Liturgie zoals we die wekelijks met elkaar vieren, wil eigenlijk ook zoiets zijn, als een feest, een moment daar boven op de berg. Soms ervaren we dat heel sterk; soms ook is er helaas nog weinig van te bespeuren. Maar, als het goed is en het doet je goed hier samen te zijn, als je even hebt mogen proeven van het vooruitzicht, het perspectief dat het anders kan, de droom die God met ons mensen en deze wereld heeft; als je even de zorgen en lasten van alledag hebt kunnen loslaten; en als je dat heel even hebt kunnen en mogen delen met anderen, hoe het anders zou kunnen, hoe het ‘van ons samen’ best zou mogen, en van Jezus zelf voorop – dan vieren we liturgie op z’n best, dan is het woord en wederwoord, samen zingen, samen luisteren, samen bidden – dus juist niet in je eentje, maar samen, ervoor gaan!

Als het goed is geweest hier op onze berg, dan durf je het misschien aan, net als Abraham, om los te laten en te gaan, je geheel en al toe te vertrouwen aan een stem die vol hoop en belofte is, aan een God die aanwezig is en die er in zal voorzien. Boven op zijn berg heeft ook Abraham heel even mogen ervaren dat het zo gek nog niet is te vertrouwen op die roepstem in zijn leven. Zo mogen ook wij hier samen blijven komen, horen zijn Stem: net als Abraham, nog niet wetend waar die weg zal uitkomen, maar wel gelovend dat er in de crisis uitkomst zal zijn! Dat Hij erin zal voorzien: Gods Toekomst!

Afbeelding: © Wim Johannesma

Comments are closed.

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑