Gregoriuskoor weer uit startblokken

Zondag 19 september was het zover: De eerste keer weer een H. Mis opluisteren met het koor. De leden hadden er zin in, en het was mooi om weer koorzang in de Petruskerk te horen klinken, juist op de vrijwilligersdag.

Het was ook een goede manier om, al zingend, afscheid te nemen van Chris Manusama, onze dirigent die de afgelopen vijf jaar het koor heeft geleid.

Chris, met heel veel dank voor de fijne samenwerking deze jaren, en met onze beste wensen voor je gezondheid, zwaaien we jou uit. Het ga je goed!

Mooi Piëtabeeld in de kerk van Gulpen

Op de dag dat we als kerk de gedachtenis vieren van O.L.V. Moeder van Smarten, 15 september, ontvangt de parochiekerk van Gulpen een mooi beeld: Maria, met de gestorven Christus op haar schoot, ook wel bekend als “Piëta”. Dit beeld is afkomstig uit de kapel van het klooster van Wittem. Nu is dit geplaatst in de gedachteniskapel van Gulpen, waar we allen dierbare overledenen gedenken. Maria, die zelf zoveel smarten gedragen heeft, wijst ons tevens de weg naar de Barmhartige Jezus. Ook wij mogen daarom, op voorspraak van Maria, onze noden tot God brengen. 

Dankbaar hebben we dit geschenk aangenomen. we zijn er van overtuigd dat velen bij Maria de troost en de kracht zullen vinden!

Gegevens uit de inventarislijst van Wittem
Piëta: Maria houdt het dode lichaam van Christus op haar schoot. Achter haar staat het kruis; over de dwarsbalken hangt de lijkwade; waar de kruisbalken elkaar kruisen is een reliekhouder aangebracht met een relikwie van het H. Kruis. Maria’s sluier en kleed en de lendendoek zijn versierd met verguld gepolychromeerde ornamentatie van granaatappelmotieven. Gepolychromeerd hout.

De herkomst van het beeld is ook interessant en daarom is het mooi dat het een mooie plaats dichtbij Wittem heeft gekregen en bovendien een betekenisvolle plek in de gedachteniskapel van de overleden parochianen.
De piëta was een geschenk van pater Bernard Hafkenscheid in 1860 ter bevordering van de devotie tot de Moeder van Smarten; het werd geplaatst in de voormalige Theresiakapel naast het koor van de kloosterkerk in Wittem. Aan het gebed bij dit beeld was een aflaat verbonden. Deze was vroeger vermeld op het fries: “Ablass von 7 Jahren und siebenmal 40 Tagen so oft man vor diesen Altare zu Ehren der 7 Schmerzen 7 Ave Maria betet (Pius IX, 24 Juni 1860)”. Het beeld is mogelijk afkomstig uit een van de Roermondse beeldhouwateliers. Hieronder de oorspronkelijke plaats in de voormalige Theresiakapel in klooster Wittem.

Welkom stagiair Stefano Bruno

Ik ben Stefano Bruno en ik kom uit Calabrië (Zuid-Italië) vandaan. Ik ben 24 jaar oud en ik hoop komend september aan mijn zesde en dus laatste jaar van de studie te beginnen aan het Grootseminarie Rolduc. Daar volg ik mijn opleiding wat de studie betreft; de rest van mijn opleiding speelt zich af in het Grootseminarie Redemptoris Mater te Cadier en Keer. Zes jaar geleden, na een periode van onderscheiding in het kader van de Neocatechumenale Weg, heb ik me beschikbaar gesteld om de roeping tot het priesterschap te volgen in welk werelddeel dan ook. Toen kwam ik per loting naar Nederland, in het bisdom Roermond.

Van huis uit ben ik katholiek: ik was actief in mijn parochie als misdienaar en als cantor en ik deed tevens mee, net als de rest van mijn familie, aan de Neocatechumenale Weg. Als adolescent ging ik wel naar de Kerk maar tegelijk heb ik mijn geluk willen zoeken buiten God om, in wereldse zaken. Dingen als: succes, verkeringen, aanzien van anderen krijgen, goede resultaten op school of in de sport, zijn allemaal mooi maar het geluk dat ze verschaffen is niet blijvend maar kortstondig, houdt snel op en laat je leeg achter. Daarin het leven te zoeken heeft mij pijn veroorzaakt. Om gewaardeerd te worden door anderen moest ik altijd mij a.h.w. “verkleden”, een soort “masker” dragen, want ik was bang om mijzelf te laten zien, met al mijn fouten, zonden, tekortkomingen. Mede dankzij de Neocatechumenale Weg heb ik ervaren dat God mij kent en van mij houdt zoals ik ben; met zijn liefde heeft Hij altijd vergeven, Hij heeft nooit onverschillig mij de rug toegekeerd maar telkens als ik viel heeft Hij mij met barmhartigheid en geduld doen opstaan. Deze ervaring van de liefde van God staat centraal in mijn roeping geschiedenis.

Op mijn 14de heb ik Gods roepstem gehoord in het kader van WJD (Wereld-Jongeren-Dag) in Madrid. Sindsdien heb ik die stem, vooral op de moeilijke, beslissende momenten telkens gehoord. Ook al kwamen er twijfels op, heeft God me nooit verlaten, met zijn trouw is Hij nooit van mijn zijde geweken. Dat heb ik vooral meegemaakt op de momenten van crisis, van bijna vertwijfeling, tijdens de priesteropleiding. Zo´n moment was bijvoorbeeld de dood van mijn vader, 3 jaar geleden. Daarbij heb ik de steun van God bijzonder ervaren: ik weet zeker dat Hij bij mij en heel mijn familie was. In de uitvaart hebben wij, door Gods genade, mogen getuigen van ons geloof in de verrijzenis en het werd een “feest”: mijn moeder heeft toen gewild dat de Kerk versierd zou worden met veel bloemen, net als voor een huwelijk, en dat de klokken feestelijk zouden luiden.

Bijna aan het einde van mijn opleiding mag ik hier mijn pastorale stage komen lopen, waar ik heel dankbaar voor ben. In het bewustzijn van mijn zwakheden en tekortkomingen wil ik mij nog eens aanbevelen aan uw gebed. Ik ben er zeker van dat de leiding van Deken Bronneberg en de steun van u allemaal mij op weg zullen helpen naar het volbrengen van de wil van God (als Hij blieft), het priesterschap. 

“Zie de vogels in de lucht en de bloemen op het veld…”

Bij het schrijven van dit stukje trekken ontelbaar velen weer op naar hun vakantiebestemming. Vaak heel ver weg, urenlange reizen en files trotserend. Je moet er wel wat voor over hebben, is mijn gedachte!

Genietend van een heerlijk kop koffie aan de keukentafel zie ik plotseling een heel klein vogeltje op het dakterras. Een beetje muskleurig, maar fijner gebouwd en met een heel beweeglijk staartje. IJverig zocht ’t naar iets lekkers. Telkens als dit vogeltje even op vloog zag ik een oranjebruine flits in zijn staart veertjes. Geregeld bleef ’t even stilstaan en trilde dan hevig met dat wonderlijke staartje. Alsof het telkens even polste hoe ‘t het ervoor stond, zo tussen hem en mij.

Ja, zo gebeuren er vaak wonderlijk mooie dingen voor je ogen, als je ‘t tenminste wil zien! Gewoon thuis, maar ook op andere vakantieplaatsen. Misschien zelfs wanneer je in de file geduldig staat te wachten…

Deze wonderlijke mooie dingen zijn allemaal een gave van onze goede God. Evenals wijzelf! Die maken ons blij en hoopvol.

Ik hoop dat u allen, waar dan ook, een mooie vakantie hebt gehad. Hebt mogen genieten van de schoonheid van Gods schepping. Ons gemeenschappelijk huis, zoals paus Franciscus het zegt. Met hernieuwde kracht mogen we nu verder zorg dragen voor de Schepping.

P. Bronneberg, pastoor-deken

Communievieringen 12 september

In onze beide parochies waren op zondag 19 september 1e H. Communievieringen. Eindelijk, na lang wachten, hebben de kinderen een nieuwe stap kunnen zetten op weg naar een volwassen geloof.

Hartelijk proficiat aan alle kinderen en hun families!

Vrijwilligersdag Gulpen op 19 september

Op zondag 19 september na de H. Mis van 11.00 uur is er een bijeenkomst voor alle vrijwilligers van de parochie. Heeft U zich nog niet aangemeld, dat kan nog op het parochiekantoor of bij Ellen Jongen, 06-43834686.

Na een bewogen tijd kunnen we weer samen komen en namens het kerkbestuur en pastoraal team onze hartelijke dank uitdrukken voor de zo gewaardeerde en onmisbare inzet, ook tijdens de lockdown periodes.

Tot zondag!

Ondersteund door WordPress | Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑