Welkom stagiair Stefano Bruno

Ik ben Stefano Bruno en ik kom uit Calabrië (Zuid-Italië) vandaan. Ik ben 24 jaar oud en ik hoop komend september aan mijn zesde en dus laatste jaar van de studie te beginnen aan het Grootseminarie Rolduc. Daar volg ik mijn opleiding wat de studie betreft; de rest van mijn opleiding speelt zich af in het Grootseminarie Redemptoris Mater te Cadier en Keer. Zes jaar geleden, na een periode van onderscheiding in het kader van de Neocatechumenale Weg, heb ik me beschikbaar gesteld om de roeping tot het priesterschap te volgen in welk werelddeel dan ook. Toen kwam ik per loting naar Nederland, in het bisdom Roermond.

Van huis uit ben ik katholiek: ik was actief in mijn parochie als misdienaar en als cantor en ik deed tevens mee, net als de rest van mijn familie, aan de Neocatechumenale Weg. Als adolescent ging ik wel naar de Kerk maar tegelijk heb ik mijn geluk willen zoeken buiten God om, in wereldse zaken. Dingen als: succes, verkeringen, aanzien van anderen krijgen, goede resultaten op school of in de sport, zijn allemaal mooi maar het geluk dat ze verschaffen is niet blijvend maar kortstondig, houdt snel op en laat je leeg achter. Daarin het leven te zoeken heeft mij pijn veroorzaakt. Om gewaardeerd te worden door anderen moest ik altijd mij a.h.w. “verkleden”, een soort “masker” dragen, want ik was bang om mijzelf te laten zien, met al mijn fouten, zonden, tekortkomingen. Mede dankzij de Neocatechumenale Weg heb ik ervaren dat God mij kent en van mij houdt zoals ik ben; met zijn liefde heeft Hij altijd vergeven, Hij heeft nooit onverschillig mij de rug toegekeerd maar telkens als ik viel heeft Hij mij met barmhartigheid en geduld doen opstaan. Deze ervaring van de liefde van God staat centraal in mijn roeping geschiedenis.

Op mijn 14de heb ik Gods roepstem gehoord in het kader van WJD (Wereld-Jongeren-Dag) in Madrid. Sindsdien heb ik die stem, vooral op de moeilijke, beslissende momenten telkens gehoord. Ook al kwamen er twijfels op, heeft God me nooit verlaten, met zijn trouw is Hij nooit van mijn zijde geweken. Dat heb ik vooral meegemaakt op de momenten van crisis, van bijna vertwijfeling, tijdens de priesteropleiding. Zo´n moment was bijvoorbeeld de dood van mijn vader, 3 jaar geleden. Daarbij heb ik de steun van God bijzonder ervaren: ik weet zeker dat Hij bij mij en heel mijn familie was. In de uitvaart hebben wij, door Gods genade, mogen getuigen van ons geloof in de verrijzenis en het werd een “feest”: mijn moeder heeft toen gewild dat de Kerk versierd zou worden met veel bloemen, net als voor een huwelijk, en dat de klokken feestelijk zouden luiden.

Bijna aan het einde van mijn opleiding mag ik hier mijn pastorale stage komen lopen, waar ik heel dankbaar voor ben. In het bewustzijn van mijn zwakheden en tekortkomingen wil ik mij nog eens aanbevelen aan uw gebed. Ik ben er zeker van dat de leiding van Deken Bronneberg en de steun van u allemaal mij op weg zullen helpen naar het volbrengen van de wil van God (als Hij blieft), het priesterschap. 

Reacties zijn gesloten.

Ondersteund door WordPress | Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑