Dameskoor Gulpen stopt

Onze hartelijke dank aan alle dames van het dameskoor, dat in de ruim 50 jaar van haar bestaan talloze vieringen heeft opgeluisterd. Het dameskoor, een onderdeel van het gemend koor Sint Gregorius, heeft tal van begrafenissen, Maria feesten en huwelijksjubilea opgeluisterd in deze jaren.

Het zal voor zich spreken dat de reden om te stoppen gevonden kan worden in toenemende leeftijden en de invloed van Covid. Boven alles onze dank voor de trouwe inzet, om met mooie gezangen al die vieringen op de luisteren.

Op zondag 19 december 2021 is in de Eucharistieviering in Gulpen een dankwoordje uitgesproken, en een kaars overhandigd. Wij wensen alle leden dat het lichtje van de kaars ook symbool mag staan voor het licht wat jullie zang gebracht heeft bij vieringen en momenten van verdriet en van vreugde.

Aanmelden voor de H. Missen ivm Covid:

Op dit moment zijn nog steeds mistijden van toepassing zoals per 6 december doorgevoerd. Ook de noodzaak tot aanmelden blijft gehandhaafd, net een maximum van 50 bezoekers. De regels van afstand houden, mondkapjes en thuisblijven bij klachten blijven ook geldig.

Voor Gulpen:
Op 043-4501226, of op het parochiekantoor tussen 10.00 en 12.00 uur op dinsdag en donderdag.
Voor Wijlre:
Op 043-4502261 bij Mevr. Annie Huveneers. Bij voorkeur bellen na 18.00 uur.

Actuele tijden H. Missen ivm Covid:

Maandag: St. Petruskerk Gulpen om 9.00 uur
Dinsdag: St. Gertrudiskerk Wijlre om 9.00 uur
Woensdag: St. Petruskerk Gulpen om 9.00 uur
Donderdag: St. Gertrudiskerk Wijlre om 9.00 uur
Vrijdag: St. Petruskerk Gulpen om 9.00 uur
Zaterdag: St. Petruskerk Gulpen om 9.00 uur
Zondag: St. Gertrudiskerk Wijlre om 9.30 uur en St. Petruskerk Gulpen om 11.00 uur.

Johannes Passion in Gulpen in 2022?

Het Bach comité Gulpen is in ieder geval druk bezig met de voorbereidingen voor een nieuwe uitvoering van het Johannes Passion dit jaar, hopelijk op 8 april a.s.

Het zal echter afhangen van de ontwikkelingen rond het corona virus of dit mogelijk zal zijn!

Kapelaan Alexander Marthoma stelt zich voor…

Sinds medio september 2021 is er een nieuw pastoraal team voor de parochies in de gemeente Gulpen-Wittem, te weten Gulpen, Wijlre, Epen, Slenaken, Mechelen, Nyswiller, Wahlwiller en Eys. Pastoor deken Paul Bronnenberg is aangesteld als pastoor en kapelaan Marthoma en kapelaan Siju als zijn assistanten. Kapelaan Marthoma is het aanspreekpunt voor Epen, Mechelen en Slenaken. Kapelaan Siju zal het aanspreekpunt voor de parochies van Eys, Nijswiller en Wahlwiller worden. We stellen kapelaan Marthoma graag even aan u voor.

De wieg van de nu 33-jarige Marthoma stond in het kleine kustplaatsje Trivandrum in het zuiden van India. Hij groeide daar als oudste van drie kinderen (nog een broer en zus) op in een belijdend rooms-katholiek gezin. Dat wekt wel enige verbazing, want het immens grote land India staat bij velen van ons toch bekend als een overwegend hindoe-land. Toch?  Onze kapelaan kan die verbazing wel begrijpen, maar geeft er een plausibele verklaring voor:

“Ruim 500 jaar geleden deden de Oost-Indiëvaarders uit Europa ook onze zuidelijke kusten aan en brachten tevens missionarissen uit met name Portugal en België naar onze streken toe. Die missionarissen hebben ons met het christendom vertrouwd gemaakt. Daarom zijn er veel katholieken woon- en werkzaam aan de zuidelijke kust. In de rest van India en dan vooral in het noorden, overheerst inderdaad het hindoeïsme.”  

Marthoma voelde zich al op vrij jonge leeftijd aangetrokken tot het priesterschap. Volgens hem had dit alles van doen met het feit dat hij in zijn parochie te maken kreeg met uitstekende voorgangers. Die priesters waren heel sociaal bezig, reikten de minder bedeelden de hand en hadden duidelijk het sociale hart op de goede plek. Dat wilde hij ook wel. Hij schroomde dan ook niet om als 15-jarige te kiezen voor een studie op het klein seminarie in de buurt.

Een pastorale loopbaan binnen zijn Indiase roots leek in het verschiet. Maar plots verscheen in 2013 bisschop Wiertz uit het Nederlandse Roermond op zijn seminarie. Hij had een dringende vraag: “Ik heb in  mijn bisdom een schrijnend tekort aan priesters. Is dat niet iets voor jullie?” Het leek Marthoma wel mooi om als ‘missionaris’ in den vreemde de helpende hand te reiken. Nederland had bij hem daarbij meer krediet dan bijvoorbeeld Rome. Daar zou hij beslist ‘ondersneeuwen’ in de massa en dat was het laatste dat hij wilde. Hij prefereerde kleinschaligheid met een veelheid aan persoonlijke contacten met de mensen/parochianen. Uit de verhalen van bisschop Wiertz leek dat in zijn bisdom wel verzekerd en dus zwichtte hij en vertrok naar het nog onbekende Nederland om in Rolduc zijn priesterstudie af te ronden. Van die keuze heeft hij nog steeds geen spijt.  De aanvankelijke taalbarrière heeft hij thans overwonnen en hij kan uitstekend een gesprek in de Nederlandse taal voeren. “Dat is ook noodzakelijk wil ik in een parochie kunnen integreren en mijn taak naar behoren uitvoeren”, pareert Marthoma zelfbewust. Gevraagd naar die taak geeft hij aan nog steeds zoekende te zijn naar de juiste richting. Zijn taak zal in elk geval een andere invulling krijgen als in ‘zijn’ India. Daar gaan nog veel mensen naar de kerk, omdat het een sociaal gebeuren is en iedereen daar bij wil horen. Niemand vraagt zich af, waarom je ter kerke gaat. In Nederland ligt dat zijns inziens duidelijk anders. Hier vindt Marthoma de mensen kritischer. Die vragen naar de betekenis en bedoelingen van kerkelijke rituelen en diensten. De mensen nemen niet alles voor zoete koek aan. Vandaar ook de lege kerken. “Daar moet ik dus op inspelen en dit betekent dat ik veel energie zal moeten steken in het ontmoeten en gesprekken voeren met mensen. Zo was ik recentelijk bij de Sinterklaasviering in Slenaken. Daar kwam ik aan de praat met een vader en moeder die hun kindje wilde laten dopen. Ze wilden graag iets meer over de betekenis van het Doopsel horen. Ze waren wel zelf gedoopt, maar wisten er toch het exacte niet van. ‘Met hen heb ik daarna een fijn gesprek gehad en dat is precies wat ik wil’, licht Marthoma zijn doelstelling toe. Door de corona-pandemie is de kapelaan vooralsnog beperkt in het ontplooien van die ontmoetingsactiviteiten, al heeft hij in Mechelen toch al een vergadering van de Carnavalsvereniging De Breuzelére bijgewoond.  Ook twijfelende of uit de kerk gestapte parochianen hoopt hij te enthousiasmeren met zijn aanpak. Per slot van rekening moet ook zijn naam MARTHOMA daar borg voor staan. Zijn uitleg: “MAR staat in het Armeens voor DE HEER. THOMA staat voor THOMAS de ongelovige zoals iedereen die spreekwoordelijk kent. Nou, ik was ook als twijfelaar onderweg om DE HEER te vinden en heb HEM inderdaad gevonden. Het is het proberen waard om ook anderen dit te kunnen laten ervaren!”, sluit de kapelaan zijn voorstellingsronde af.

Door Leo Jaspers

Kapelaan Vins Siju Bysingh stelt zich voor…

Met Beloken Pasen 24 april 2022 hoopt Vins Siju Bysingh (roepnaam: Siju), geboren en getogen in het plaatsje  Kanyakumari, de priesterwijding te ontvangen in de kathedraal van het bisdom Kottar in het zuidelijkste puntje van India. Zijn droom, of beter nog de vurigste wensdroom van zijn moeder, gaat dan in vervulling. Die conclusie vergt enige uitleg. De nu 32-jarige Siju: “Ik groeide op in een gezin van 6 kinderen. Naast mij waren dat nog vier broers en één zus. Ik was de jongste van het stel. Mijn moeder is zeer gelovig, voedde ons gezin erg christelijk op met frequente kerkbezoeken, dagelijkse gebeden en niet te vergeten elke avond het gezamenlijk bidden van het rozenhoedje. Zij maakte er geen geheim van dat ze vurig hoopte dat één van haar zonen de priesteropleiding zou gaan volgen en voltooien.” Iedereen keek en wees in dat verband richting de oudsten van het gezin. Die waren al uiterst vroom, kerkten graag en zetten als misdienaar hun beste beentje voor. Negatieve uitschieter vormde echter Siju. “Ik had een bloedhekel aan kerkbezoek en verzon de meest uiteenlopende leugentjes om toch maar alstublieft niet ter kerke te hoeven gaan. Buikpijn en  hoofdpijn waren de meest gebezigde smoesjes om thuis die tijd te mogen doorbrengen. Moest ik toch mee, bracht ik de tijd wel buiten de kerkdeuren door”, trekt Siju het boetekleed aan. De moeder van Siju zag vervolgens met lede ogen aan, hoe haar vier oudste jongens uiteindelijk vielen voor de charmes van mooie meisjes, het priesterschap links lieten liggen en een gezin stichtten.

Iedereen in haar omgeving wist dat haar priesterzoondroom nu definitief ten einde was. Alleen de buurman van de familie zag nog een lichtpuntje: Siju! Die toespeling werkte op de lachspieren van alle ingewijden. Maar zie: Gods wegen blijken inderdaad ondoorgrondelijk, want wat gebeurt er? Siju komt moeder op 17-jarig leeftijd vertellen dat hij priester wil worden!

Siju: “Ik had in die tijd de Middelbare School verlaten en vroeg me af: Wat nu? Toen passeerde ook het priester-scenario de revue en ik dacht: waarom zou ik dat niet kiezen?” Siju legde zijn verlangens openhartig bij zijn moeder neer. Gelovig en bijbelvast als moeder is, citeert zij acuut evangelist Marcus (12,10) waarin letterlijk staat: ‘De steen die de bouwers afkeuren, is de hoeksteen geworden.’ In de visie van moeder is Siju dus die hoeksteen geworden. Een virtueel sprookje lijkt voor haar alsnog werkelijkheid te worden. Welgemoed meldt Siju zich op het Klein Seminarie in zijn bisdom. Zijn eerste jaar aldaar wordt bepaald geen succes. Siju: “Het was voor mij een vreselijke tijd. Ik leed onder heimwee, maar wilde moeders droom niet verstoren en beet door.” 

Siju overleefde dat moeilijke openingsjaar, maar bleek geen hoogvlieger op studiegebied. Vol vertrouwen ging hij fase 2 in, waarbij de studieprestaties andermaal niet optimaal bleken. Na drie studiejaren haalde hij niet het vereiste einddoel en stond hij gereed om de handdoek in de spreekwoordelijke ring te gooien. Nu weet men in zijn streek het handhaven van oude tradities en kerkelijke feesten bijzonder goed in ere te houden. Op het moment dat Siju op het punt staat het seminarie te verlaten, wordt er nog het jaarlijkse ‘pastoor van Ars-feest’ gehouden. Daarbij wordt het leven van de heilig verklaarde en in India populaire pastoor van Ars in volle glorie en voor een groot publiek nagespeeld. Siju wordt gevraagd om die rol voor zijn rekening te nemen. Daar heeft hij als vertrekkend seminarist echter geen trek in, maar als iedereen die rol aan zich voorbij laat gaan, oefent de leiding van het seminarie druk op hem uit het toch als een soort afscheidsgeschenk te doen. Siju gaat overstag en dat heeft hij geweten. Siju:: “Ik moet indruk met mijn rol hebben gemaakt, want op slag werd ik tot in de verre omgeving herkend en omgedoopt tot ‘pastoor van Ars’! Die erenaam bereikt ook de directie van het seminarie en vanuit die hoek wordt vervolgens druk op hem uitgeoefend om het stoppen met de priesteropleiding nog eens te heroverwegen. En ja, Siju herroept zijn beslissing!

De volgende miraculeuze wending in zijn  leven brengt bisschop Wiertz in 2013 te weeg, bij zijn bezoek aan het bisdom van Siju. Hij zoekt in dat bisdom naar priesterstudenten voor zijn bisdom Roermond. Dat willen meestal wel alle priesterstudenten, maar die eer valt meestal alleen de allerbeste studenten ten deel. Tot die categorie behoort Siju helaas niet. Twee medestudenten werden de gelukkigen. Vlak voor hun vertrek werd het bisdom van Siju echter in tweeën gesplitst en die uitverkoren Nederland-gangers behoorden nu tot een ander bisdom. De bisschop van Siju wilde zijn belofte aan bisschop Wiertz gestand doen en toch 2 studenten sturen. En jawel, Siju viel nu wel in de ‘prijzen’!

In 2015 arriveert hij op het seminarie in Rolduc. Niet direct een schot in de roos. “Ik voelde me aanvankelijk doodongelukkig. Andere taal, klimaat, eten en cultuur! Het was wennen aan de lopende band. Na 4 maanden stapte mijn collega al op het vliegtuig naar India terug en bood me aan om  mee te reizen. Toch heb ik doorgezet, en moeders droom altijd als stimulans voor ogen gehouden”,  kijkt Siju op die moeilijke beginperiode terug.

Voor de definitieve verwezenlijking van die droom gaat hij in april 2022 terug naar zijn roots. Hij komt daar dan letterlijk en figuurlijk in een warm bad terecht, want in zijn streek kerkt onder tropische omstandigheden nog ruim 90% van de bevolking. Siju vertelt enthousiast hoe het vissersrijke zuiden van India in de achttiende eeuw is gekerstend met de steun van ex-hindoe en koningsdienaar Pillai (na bekering omgedoopt tot Lazarus). Pillai knoopte, tegen de wil van de hindoekoning in, nauwe banden aan met de Nederlandse missionarissen en verspreidde daarmee het geloof onder de vissers (en dus ook de voorouders van Siju) in het kustrijke India. Laurentius moest die switch uiteindelijk met de martelaarsdood betalen, want de hindoekoning pruimde dat niet. Toeval of niet, Siju wordt 24 april tot priester gewijd en Laurentius wordt  drie weken later op 15 mei 2022 in Rome heilig verklaard. Bescheiden als Siju is, hoopt hij een klein beetje in zijn voetsporen te mogen treden en in Nederland de helpende hand te bieden op de weg van vrede, saamhorigheid en verdraagzaamheid. Zijn volledige naam is illustratief voor die intentie. Vins (=christelijke naam), Siju (=hindoe naam) Bysingh (=Shiks naam). Dat zijn 3 verschillende geloven die in India broederlijk naast elkaar leven en zelfs religieuze feesten samen vieren. In het bisdom van Siju zijn daar ook nog eens de moslims bij betrokken. Wat zou het mooi zijn die sfeer wereldwijd te kunnen creëren. Siju’s toekomstdroom? Siju: “Laat ik eerst maar eens proberen in de parochies Eys, Nijswiller en Wahlwiller te integreren, vooral met jongeren in contact te komen en te ervaren wat er onder hen leeft’ schetst Siju zijn toekomstvisie als kapelaan in die kerkdorpen.

Door Leo Jaspers

Vervolg Liturgische Vorming


Sinds het najaar van 2021 vinden er in Gulpen enkele bijeenkomsten plaats omtrent liturgie. De inleidingen worden verzorgd door Ed Smeets, vicaris voor liturgie in ons bisdom. Na de feesten rond Kerst en Nieuwjaar vervolgen we deze serie.
Op zaterdag 15 januari spreekt hij over de inrichting de bouw van een kerk; op 5 maart vervolgt hij de inleiding over het kerkelijk jaar en op 2 april is het vervolg van de inleiding over de viering van de eucharistie. U kunt zich hier nog voor aanmelden via de e-mail: activiteiten@sgv-roermond.nl.

De volledige brochure is hier te bekijken:

Vredeslicht uit Bethlehem

VREDESLICHT 2021

God van Leven en Licht, 
zegen en zend ons.

Maak ons tot wie wij in wezen zijn: mensen onderweg!
Richt ons op om te wandelen in uw Licht, 

ga met ons mee en breng ons steeds dichter 
bij U en bij elkaar.

Amen.

Het Vredeslicht wordt jaarlijks in Bethlehem ontstoken door een kind en daarna verspreid over de hele wereld.
Zo ontstaat er al meer dan 25 jaar vlak voor de Kerstmisvanuit dat ene kleine vlammetje een oceaan van licht.
Voor even vormen die vlammetjes samen een vuurtoren die in het donker ons de weg wijst naar de vrede.
Duizenden scouts uit de heel wereld geven het licht in de tijd voor Kerst aan elkaar door.
Zo vormen zij samen een keten van licht,als teken van vrede en vriendschap.
Als teken van vrede, vriendschap en verbondenheid met alle mensen, waar ook ter wereld,
brandt dit licht ook in onze kerken, dag en nacht.

Ondersteund door WordPress | Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑