Die van daarachter…


…zijn ook maar mensen!

We zijn in Limburg heel trots op onze hechte gemeenschappen. En terecht. In dorpen kennen mensen elkaar nog. Ook de steden zijn opgedeeld in wijken, waardoor het leven overzichtelijk blijft. Dat is mooi, maar heeft ook een nadeel. ‘We’ denken al heel gauw dat ‘ze’ uit het andere dorp of de andere wijk anders zijn. Dat is natuurlijk niet zo. We zijn allemaal mensen en allemaal kinderen van dezelfde God.
Zeker in de Kerk is het goed om daar eens bij stil te staan, nu we in een beweging zitten waarin parochies veel meer gaan samenwerken en zelfs samengevoegd worden. De geloofsgemeenschap is kleiner geworden. Dat is niet leuk, maar het is nu eenmaal niet anders. Misschien verandert het ooit weer. Maar op dit moment moeten we roeien met de riemen die we hebben en samen sta je sterker. Daarom heeft het bisdom alle parochies opgeroepen om voor het einde van dit jaar officiële federaties te vormen. Dat is een hechte vorm van samenwerking, waarbij niet alleen de pastoor wordt gedeeld of de mistijden op elkaar worden afgestemd, maar waarbij gemeenschappen echt naar elkaar toegroeien tot een nieuwe parochie, met één kerkbestuur, één administratie en vrijwilligersgroepen die elkaar kennen en gezamenlijk de schouders eronder zetten en de verschillende kerken in de federatie draaiende houden.
Er zijn al heel wat parochies in Limburg waar dit met succes gebeurt en waar ze ontdekt hebben dat ‘die van daarachter’ ook maar heel gewone mensen zijn. Ook onze parochies gaan deel uit maken van een federatie. In de komende tijd houden wij u op de hoogte.

Opname H. Vormsel in Gulpen

Op vrijdag 21 mei, aan de vooravond van Pinksteren, ontvingen in Gulpen 24 kinderen het H. Vormsel van vicaris-generaal R. Maessen.

Omdat de kinderen en gezinnen samen al met een groot aantal waren, was de viering niet bij te wonen door verdere familie en belangstellenden, maar deze is wel opgenomen en hier terug te zien.

Wij wensen de vormelingen een toekomst waarin zij de kracht van de Geest steeds mogen zoeken en ervaren.

Afscheid mevr. Bleeser als vrijwilligster parochiezaal Gulpen

Mevr. Jessie Bleeser heeft onlangs te kennen gegeven te moeten stoppen met haar activiteiten in ons parochiezaaltje, vanwege gezondheidsproblemen. Sinds de opening van het zaaltje, ruim 30 jaar geleden, was zij een vertrouwd gezicht voor de vele bezoekers. Van afspraken maken tot inkopen doen en aanwezig zijn om bezoekers ten dienste te zijn… Jessie was er gewoon! Zo heeft zij de fundamenten gelegd voor een plaats waar menige Gulpenaar zich ‘thuis’ voelt.

Het kerkbestuur van Gulpen wil dan ook haar grote dankbaarheid en waardering uitspreken, namens de parochiegemeenschap. Het moge duidelijk zijn dat Jessie door menigeen gemist zal worden, maar ongetwijfeld zal dit wederzijds zijn.

Jessie, nogmaals bedankt! Het ga je goed!

Even dankbaar is het kerkbestuur te kunnen melden dat men spoedig geslaagd is in het vinden van een opvolgster, in de persoon van mevr. F. Steins. Zo blijft ons parochiezaaltje een plek om elkaar te ontmoeten. We wensen mevr. Steins veel succes toe!

Afscheid mevrouw Bormans van Maria Comité

Afgelopen week nam mevrouw Bormans afscheid van het Maria Comité als secretaris en penningmeester. Zij heeft haar vrijwillige taken sinds 1989 gedaan, dus ruim 32 jaar. Onze hartelijke dank gaat uit naar het vele werk dat zij in deze jaren gedaan heeft voor het behoud en onderhoud van het Mariabeeld op de Gulperberg, samen met veel andere leden en vrijwilligers van het Comité. Op 1 mei jongstleden werd nog bij het beeld de H. Mis gevierd, bij het begin van de meimaand, bij uitstek Mariamaand.

Niet meer aanmelden voor H. Mis

Vanaf aankomend weekend, zaterdag 1 mei, is het niet meer nodig om van te voren aangemeld te zijn voor deelname aan de H. Mis.

Andere covid-19 regels en gewoontes blijven nog wel in stand, zoals het houden van afstand en het dragen van een mondkapje totdat U op uw plaats bent.

Pasen doorbreekt de stilte

De afgelopen vastentijd, bijzonder de laatste dagen in de Goede Week, kenmerkte de liturgie zich door de stilte. Stil staan bij het lijden van de Heer, stil staan ook bij ons eigen leven. Hetgeen we de afgelopen week hebben herdacht, is hetgeen de hele heilsgeschiedenis van de mens bepaald heeft. Pas afgelopen nacht, vol vreugde klonk de jubelzang, klonken weer eens de eerste alleluia’s.

Het is een traditie in de Joodse gemeenschap, dat wanneer iemand gestorven is, familie en vrienden in stilte bij de nabestaanden in huis zitten om rouw en medeleven uit te drukken. Woorden heffen het verdriet niet op of nemen het gemis niet weg, maar de aanwezigheid, de nabijheid is voldoende.

Zo kunnen we ons voorstellen hoe men bij elkaar gezeten heeft daar in Jeruzalem! Niet voor niets dat de kerk Paaszaterdag ook wel ‘Stille Zaterdag’ noemt.
Totdat Maria Magdalena, in alle vroegte – want het was nog donker – besluit om naar het graf te gaan. Ook Petrus en Johannes gaan in ‘stilte’ naar het graf. We hoorden: “hij zag en geloofde”.

Stilte is in onze dagen vaak ver te zoeken. Sterker nog, we hebben er vaak moeite mee. Ook dit Paasweekend is er veel lawaai, op straat, praten, muziek, facebook, enzovoort – en vaak nog veel door elkaar. We houden ons veel liever bezig, want van stilte worden we onrustig. Terwijl we ook weten dat we de stilte nodig hebben: om eens na te denken over hetgeen je overkomt en diep raakt.

Het is de stilte die de leerlingen gebracht heeft tot geloof. Terwijl Jezus in hun midden was, terwijl ze bezig waren, konden ze niet tot geloof komen. Het sterven heeft hun geraakt en stil gemaakt. Nu pas kunnen ze zien en geloven. Nu pas dringt het wonder door, en kunnen ze verstaan dat Jezus niet bij de doden hoort, maar dat Hij leeft. Hun verdriet maakte plaats voor vreugde en hoop, waardoor ze gingen vertellen wat er was gebeurd.

Op Paasmorgen heeft Jezus de stilte doorbroken. Hij was er, met een woord van bemoediging, met een woord van vrede, met een opdracht om te geloven en het nieuws te verkondigen.

“Gaat aan de leerlingen zeggen: Hij leeft en Hij gaat u voor naar Galilea” hoorden we deze paasnacht. Een woord om allen die terneer geslagen zijn op te roepen om uit het gesloten Jeruzalem van verdriet te vertrekken en er op uit gaan om deze boodschap uit te dragen in vreugde en hoop.

Ook in onze dagen wachten velen op zulke woorden van hoop. Ieder van ons mag de angst en stilte doorbreken. Dat noemen we vandaag ‘perspectief’: ons leven is niet zinloos! Wat ons overkomt, lijden, zorgen of vreugde: Hij ziet ons en heeft voor ons het leven gewonnen.

Zulk een geloof en hoop wens ik u allen toe, dan zal het daadwerkelijk een Zalig Paasfeest voor ons en onze dierbaren zijn.

Lezingen van de dag:
Hand.10, 34a.37-43
1 Kor.5, 6b-8
Joh.20, 1-9

Paaswake 2021

De Paaswake van zaterdagavond 20.00 uur in Gulpen:

Dit jaar kon het weer, samen komen om de Paaswake te vieren. Binnen de genzen van de regels, en met een beperkt aantal gelovigen.

Dank aan de vele vrijwilligers van de parochie en aan de jongeren van KPJ, die wederom buiten voor het paasvuur zorgden.

Vieringen in de Goede Week

Zaterdag 27 maart:
17.30: Wijlre – Palmwijding
19.00: Gulpen – Palmwijding

Zondag 28 maart:
09.30: Wijlre – Palmwijding
11.00: Gulpen – Palmwijding

Maandag 28 maart:
19.00: Gulpen – Boeteviering

Donderdag 1 april:
19.00: Gulpen – Viering van de Instelling van de Eucharistie

Vrijdag 2 april:
15.00: Wijlre – Kruisweg
15.00: Gulpen – Kruisweg
19.00: Wijlre: Kruisverering

Zaterdag 3 april:
18.00: Wijlre – Paaswake
20.00: Gulpen – Paaswake

Zondag 4 april:
09.30: Wijlre – Pasen
11.00: Gulpen – Pasen

Maandag 5 april:
09.30: Wijlre – 2e Paasdag
11.00: Gulpen – 2e Paasdag

Voor vieringen in het weekend blijft nog steeds gelden dat aanmelden nodig is.

Palmzondag: Dag vol contrasten

Menig kunstenaar heeft zich in de afgelopen eeuwen een beeld gevormd van deze gebeurtenis aan de poort van Jerusalem. Op vele plaatsen zien we veelkleurige schilderingen, met vooral contrasten en tegenstellingen. Want, wat een feestelijke intocht moet voorstellen is vooral het begin van een lijdensweg. Zijn ontvangst als koning, zittend op de rug van een ezel: het dier van de bescheidenheid en van de armen.

Mensen juichen Hem toe, hebben groot vertrouwen en hooggespannen verwachtingen, ze willen bij Hem horen, maar nauwelijks enkele dagen later schreeuwen ze nog harder “kruisig Hem”. Hogepriesters en Schriftgeleerden zien Zijn optreden immers als een politiek en religieus provoceren en maken plannen om Hem uit de weg te ruimen.

En alsof dit nog niet erg genoeg is, zelfs binnen de groep leerlingen schuilt het gevaar. “Een van jullie zal Mij verraden” zegt Jezus tijdens het Laatste Avondmaal. Waar zo kort geleden nog vreugde en saamhorigheid was, is nu verdriet en eenzaamheid, en zullen ze Hem in de steek laten.

Palmzondag: een schilderij vol contrasten. Misschien zouden wij er liever een zonnig en vrolijk schilderij van maken, met een feestelijke processie en met groene palmtakken. Want, wat hebben we immers aan iemand die zich zo gewillig naar de slachtbank laat leiden, in het gezicht laat spuwen… Zien we zo iemand niet eerder als een mislukkeling? Hebben we dan niet het gevoel dat we ons vergist hebben?

Misschien juist daarom dat deze feestelijke intocht aan het begin van de lijdensweg staat. Ook onze koning begint dan een weg van duisternis en eenzaamheid. Hij verliest alle macht. Sterker nog: Hij komt om onze menselijke onmacht te delen, te delen in ons lijden en eenzaamheid. Zijn Koningschap is niet van deze wereld, heeft Hij allen voorgehouden. Bij Hem gelden geen aards succes, macht of wapengeweld. Hij gaat de weg van dienstbaarheid en offer: in geweldloze liefde overwint Hij het kwaad.

Ook in onze dagen heerst er veel onmacht, angst en onzekerheid onder ons. Hoe velen dreigen niet ten onder te gaan aan moedeloosheid en geven het vertrouwen op, er vanuit gaande dat God de wereld in de steek heeft gelaten.

Juist nu wil Jezus in het Jerusalem van ons leven binnenkomen. Durf Hem dan te begroeten en toe te juichen. Vertrouw Hem ook uw onmacht toe, evenals de bewoners van Jerusalem. Erken Hem als de Koning, de gezondene van God, die de wereld zal verlossen.

Het zal ook ons leven vervullen van hoop en vertrouwen.

Afbeelding: © Wim Johannesma

Lezingen van de dag:

Jes. 50,4-7
Fil. 2,6-11
Mc. 11,1-10 (Palmliturgie)
Mc. 14,1 – 15,47  (Lijdensverhaal)

5e zondag vastentijd: Een nieuw verbond

Ieder van ons zal, ongetwijfeld, in het leven wel ergens naar streven. We hopen iets ‘te bereiken’! Een goede prestatie, carrière, enz… Van nature wil de mens er bij horen, iets betekenen. Maar we weten allemaal dat dit veel inzet vraagt, vaak afzien! Hoeveel moeite doen sporters niet om die prijs te behalen? Hoeveel tijd besteden leerlingen niet om hun studies te succesvol af te ronden?
Maar al die successen, zijn geen garantie voor de toekomst. We zullen moeten blijven strijden, want iedere dag opnieuw worden u en ik geconfronteerd met de harde werkelijkheid. Zozeer dat menigeen de moed verliest of z’n heil gaat zoeken op alternatieve wegen.

Op onze weg naar Pasen zijn we al heel eind gekomen. Maar we zijn er nog niet. Ook nu wordt nog doorzettingsvermogen gevraagd. De lezingen van deze dag spreken over Gods verbond met Zijn volk, nl. Hij zal een God voor hun zijn, op ieder moment. Zelfs op het moment dat dit volk het verbond overtreedt of verbreekt. En het resultaat van dit verbond van Gods liefde: de verheerlijking. Het woord verbond is niet iets wat we kunnen vergelijken met een contract, met een handtekening. Een verbond is een woord, gegeven met je hart, voor altijd! Ook al kost dat heel wat. En om dat verbond gestand te doen, weten we hoeveel Hij heeft moeten doorstaan.
“Als de graankorrel niet in de aarde valt…”. Zijn eigen leven heeft Hij voor ons gegeven.
We staan aan de vooravond van Pasen. Pasen is juist die heerlijkheid waarover het evangelie van vandaag spreekt. Je zou bijna kunnen spreken van een grote finale waar wij als christenen allen naar toe leven. Maar, we weten dat we, voordat we Pasen bereiken, eerst door Goede Vrijdag heen moeten. Wat mag de liturgie van deze dag voor u en voor mij toch een bemoediging zijn. Wie wij ook zijn, toch blijf God trouw aan Zijn verbond. Ook met ons.

Mooie woorden, zult u wel denken, maar de werkelijkheid kan vaak bar en boos zijn. Klopt! We zullen allemaal wel vaak het gevoel van Goede Vrijdag hebben: een langdurende pandemie, andere ziektes, werkeloosheid, onrecht, en noem het maar op. En als we verder kijken, zien we ook veel oorlog, ellende of honger. Hoe vaak roepen we God niet ter verantwoording, alsof Hij degene zou zijn die dit veroorzaakt of toelaat?
“Als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft…” Op die bewuste Goede Vrijdag is Hij ook niet gevlucht, Hij is trouw gebleven. Maar wij? Op de weg naar ons Pasen, hoe trouw ben ik zelf? mogen wij ons afvragen. Wat doe ik zelf om in mijn directe omgeving te werken aan vrede en gerechtigheid?

Zijn doornenkroon werd een Koningskroon. Een troost voor ieder die onrechtvaardig in onze dagen met doornen worden gekroond.

Ik wens u zo’n stap naar Pasen toe, die u daadwerkelijk bemoedigt en aanmoedigt om trouw te blijven. Opdat uiteindelijk ook voor ons, de verrijzenis ons deel mag zijn, als een bekroning voor het leven.
Zo kunnen we pas zeggen, dat we iets hebben om naar uit te kijken, om naartoe te leven.
P. Bronneberg

Afbeelding: © Wim Johannesma


Lezingen van vandaag:

Jer. 31,31-34
Hebr. 5,7-9
Joh.12,20-33

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑