Pasen doorbreekt de stilte

De afgelopen vastentijd, bijzonder de laatste dagen in de Goede Week, kenmerkte de liturgie zich door de stilte. Stil staan bij het lijden van de Heer, stil staan ook bij ons eigen leven. Hetgeen we de afgelopen week hebben herdacht, is hetgeen de hele heilsgeschiedenis van de mens bepaald heeft. Pas afgelopen nacht, vol vreugde klonk de jubelzang, klonken weer eens de eerste alleluia’s.

Het is een traditie in de Joodse gemeenschap, dat wanneer iemand gestorven is, familie en vrienden in stilte bij de nabestaanden in huis zitten om rouw en medeleven uit te drukken. Woorden heffen het verdriet niet op of nemen het gemis niet weg, maar de aanwezigheid, de nabijheid is voldoende.

Zo kunnen we ons voorstellen hoe men bij elkaar gezeten heeft daar in Jeruzalem! Niet voor niets dat de kerk Paaszaterdag ook wel ‘Stille Zaterdag’ noemt.
Totdat Maria Magdalena, in alle vroegte – want het was nog donker – besluit om naar het graf te gaan. Ook Petrus en Johannes gaan in ‘stilte’ naar het graf. We hoorden: “hij zag en geloofde”.

Stilte is in onze dagen vaak ver te zoeken. Sterker nog, we hebben er vaak moeite mee. Ook dit Paasweekend is er veel lawaai, op straat, praten, muziek, facebook, enzovoort – en vaak nog veel door elkaar. We houden ons veel liever bezig, want van stilte worden we onrustig. Terwijl we ook weten dat we de stilte nodig hebben: om eens na te denken over hetgeen je overkomt en diep raakt.

Het is de stilte die de leerlingen gebracht heeft tot geloof. Terwijl Jezus in hun midden was, terwijl ze bezig waren, konden ze niet tot geloof komen. Het sterven heeft hun geraakt en stil gemaakt. Nu pas kunnen ze zien en geloven. Nu pas dringt het wonder door, en kunnen ze verstaan dat Jezus niet bij de doden hoort, maar dat Hij leeft. Hun verdriet maakte plaats voor vreugde en hoop, waardoor ze gingen vertellen wat er was gebeurd.

Op Paasmorgen heeft Jezus de stilte doorbroken. Hij was er, met een woord van bemoediging, met een woord van vrede, met een opdracht om te geloven en het nieuws te verkondigen.

“Gaat aan de leerlingen zeggen: Hij leeft en Hij gaat u voor naar Galilea” hoorden we deze paasnacht. Een woord om allen die terneer geslagen zijn op te roepen om uit het gesloten Jeruzalem van verdriet te vertrekken en er op uit gaan om deze boodschap uit te dragen in vreugde en hoop.

Ook in onze dagen wachten velen op zulke woorden van hoop. Ieder van ons mag de angst en stilte doorbreken. Dat noemen we vandaag ‘perspectief’: ons leven is niet zinloos! Wat ons overkomt, lijden, zorgen of vreugde: Hij ziet ons en heeft voor ons het leven gewonnen.

Zulk een geloof en hoop wens ik u allen toe, dan zal het daadwerkelijk een Zalig Paasfeest voor ons en onze dierbaren zijn.

Lezingen van de dag:
Hand.10, 34a.37-43
1 Kor.5, 6b-8
Joh.20, 1-9

Paaswake 2021

De Paaswake van zaterdagavond 20.00 uur in Gulpen:

Dit jaar kon het weer, samen komen om de Paaswake te vieren. Binnen de genzen van de regels, en met een beperkt aantal gelovigen.

Dank aan de vele vrijwilligers van de parochie en aan de jongeren van KPJ, die wederom buiten voor het paasvuur zorgden.

Vieringen in de Goede Week

Zaterdag 27 maart:
17.30: Wijlre – Palmwijding
19.00: Gulpen – Palmwijding

Zondag 28 maart:
09.30: Wijlre – Palmwijding
11.00: Gulpen – Palmwijding

Maandag 28 maart:
19.00: Gulpen – Boeteviering

Donderdag 1 april:
19.00: Gulpen – Viering van de Instelling van de Eucharistie

Vrijdag 2 april:
15.00: Wijlre – Kruisweg
15.00: Gulpen – Kruisweg
19.00: Wijlre: Kruisverering

Zaterdag 3 april:
18.00: Wijlre – Paaswake
20.00: Gulpen – Paaswake

Zondag 4 april:
09.30: Wijlre – Pasen
11.00: Gulpen – Pasen

Maandag 5 april:
09.30: Wijlre – 2e Paasdag
11.00: Gulpen – 2e Paasdag

Voor vieringen in het weekend blijft nog steeds gelden dat aanmelden nodig is.

Palmzondag: Dag vol contrasten

Menig kunstenaar heeft zich in de afgelopen eeuwen een beeld gevormd van deze gebeurtenis aan de poort van Jerusalem. Op vele plaatsen zien we veelkleurige schilderingen, met vooral contrasten en tegenstellingen. Want, wat een feestelijke intocht moet voorstellen is vooral het begin van een lijdensweg. Zijn ontvangst als koning, zittend op de rug van een ezel: het dier van de bescheidenheid en van de armen.

Mensen juichen Hem toe, hebben groot vertrouwen en hooggespannen verwachtingen, ze willen bij Hem horen, maar nauwelijks enkele dagen later schreeuwen ze nog harder “kruisig Hem”. Hogepriesters en Schriftgeleerden zien Zijn optreden immers als een politiek en religieus provoceren en maken plannen om Hem uit de weg te ruimen.

En alsof dit nog niet erg genoeg is, zelfs binnen de groep leerlingen schuilt het gevaar. “Een van jullie zal Mij verraden” zegt Jezus tijdens het Laatste Avondmaal. Waar zo kort geleden nog vreugde en saamhorigheid was, is nu verdriet en eenzaamheid, en zullen ze Hem in de steek laten.

Palmzondag: een schilderij vol contrasten. Misschien zouden wij er liever een zonnig en vrolijk schilderij van maken, met een feestelijke processie en met groene palmtakken. Want, wat hebben we immers aan iemand die zich zo gewillig naar de slachtbank laat leiden, in het gezicht laat spuwen… Zien we zo iemand niet eerder als een mislukkeling? Hebben we dan niet het gevoel dat we ons vergist hebben?

Misschien juist daarom dat deze feestelijke intocht aan het begin van de lijdensweg staat. Ook onze koning begint dan een weg van duisternis en eenzaamheid. Hij verliest alle macht. Sterker nog: Hij komt om onze menselijke onmacht te delen, te delen in ons lijden en eenzaamheid. Zijn Koningschap is niet van deze wereld, heeft Hij allen voorgehouden. Bij Hem gelden geen aards succes, macht of wapengeweld. Hij gaat de weg van dienstbaarheid en offer: in geweldloze liefde overwint Hij het kwaad.

Ook in onze dagen heerst er veel onmacht, angst en onzekerheid onder ons. Hoe velen dreigen niet ten onder te gaan aan moedeloosheid en geven het vertrouwen op, er vanuit gaande dat God de wereld in de steek heeft gelaten.

Juist nu wil Jezus in het Jerusalem van ons leven binnenkomen. Durf Hem dan te begroeten en toe te juichen. Vertrouw Hem ook uw onmacht toe, evenals de bewoners van Jerusalem. Erken Hem als de Koning, de gezondene van God, die de wereld zal verlossen.

Het zal ook ons leven vervullen van hoop en vertrouwen.

Afbeelding: © Wim Johannesma

Lezingen van de dag:

Jes. 50,4-7
Fil. 2,6-11
Mc. 11,1-10 (Palmliturgie)
Mc. 14,1 – 15,47  (Lijdensverhaal)

5e zondag vastentijd: Een nieuw verbond

Ieder van ons zal, ongetwijfeld, in het leven wel ergens naar streven. We hopen iets ‘te bereiken’! Een goede prestatie, carrière, enz… Van nature wil de mens er bij horen, iets betekenen. Maar we weten allemaal dat dit veel inzet vraagt, vaak afzien! Hoeveel moeite doen sporters niet om die prijs te behalen? Hoeveel tijd besteden leerlingen niet om hun studies te succesvol af te ronden?
Maar al die successen, zijn geen garantie voor de toekomst. We zullen moeten blijven strijden, want iedere dag opnieuw worden u en ik geconfronteerd met de harde werkelijkheid. Zozeer dat menigeen de moed verliest of z’n heil gaat zoeken op alternatieve wegen.

Op onze weg naar Pasen zijn we al heel eind gekomen. Maar we zijn er nog niet. Ook nu wordt nog doorzettingsvermogen gevraagd. De lezingen van deze dag spreken over Gods verbond met Zijn volk, nl. Hij zal een God voor hun zijn, op ieder moment. Zelfs op het moment dat dit volk het verbond overtreedt of verbreekt. En het resultaat van dit verbond van Gods liefde: de verheerlijking. Het woord verbond is niet iets wat we kunnen vergelijken met een contract, met een handtekening. Een verbond is een woord, gegeven met je hart, voor altijd! Ook al kost dat heel wat. En om dat verbond gestand te doen, weten we hoeveel Hij heeft moeten doorstaan.
“Als de graankorrel niet in de aarde valt…”. Zijn eigen leven heeft Hij voor ons gegeven.
We staan aan de vooravond van Pasen. Pasen is juist die heerlijkheid waarover het evangelie van vandaag spreekt. Je zou bijna kunnen spreken van een grote finale waar wij als christenen allen naar toe leven. Maar, we weten dat we, voordat we Pasen bereiken, eerst door Goede Vrijdag heen moeten. Wat mag de liturgie van deze dag voor u en voor mij toch een bemoediging zijn. Wie wij ook zijn, toch blijf God trouw aan Zijn verbond. Ook met ons.

Mooie woorden, zult u wel denken, maar de werkelijkheid kan vaak bar en boos zijn. Klopt! We zullen allemaal wel vaak het gevoel van Goede Vrijdag hebben: een langdurende pandemie, andere ziektes, werkeloosheid, onrecht, en noem het maar op. En als we verder kijken, zien we ook veel oorlog, ellende of honger. Hoe vaak roepen we God niet ter verantwoording, alsof Hij degene zou zijn die dit veroorzaakt of toelaat?
“Als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft…” Op die bewuste Goede Vrijdag is Hij ook niet gevlucht, Hij is trouw gebleven. Maar wij? Op de weg naar ons Pasen, hoe trouw ben ik zelf? mogen wij ons afvragen. Wat doe ik zelf om in mijn directe omgeving te werken aan vrede en gerechtigheid?

Zijn doornenkroon werd een Koningskroon. Een troost voor ieder die onrechtvaardig in onze dagen met doornen worden gekroond.

Ik wens u zo’n stap naar Pasen toe, die u daadwerkelijk bemoedigt en aanmoedigt om trouw te blijven. Opdat uiteindelijk ook voor ons, de verrijzenis ons deel mag zijn, als een bekroning voor het leven.
Zo kunnen we pas zeggen, dat we iets hebben om naar uit te kijken, om naartoe te leven.
P. Bronneberg

Afbeelding: © Wim Johannesma


Lezingen van vandaag:

Jer. 31,31-34
Hebr. 5,7-9
Joh.12,20-33

4e zondag vastentijd: Geloven = gered worden

Dankzij de maatregelen tegen het coronavirus, vinden in deze periode vele bijeenkomsten digitaal plaats. Van achter het scherm met de ander communiceren. Dat is niet alleen veilig maar ook het gemak van deze tijd!
Voor wie echter tot deze methode gedwongen is zal ongetwijfeld ervaren dat het grootste gemis het oogcontact is. De wijze hoe iemand naar je kijkt is veelzeggend! Iemand die zich groter voelt, kijkt neer op de ander; iemand die die iets te verbergen heeft, zal de ander nauwelijks aankijken; iemand die liever ‘belangrijkere’ mensen spreekt zal steeds blijven zoeken, enz…


De lezingen van deze zondag nodigen ons uit om ons zelf af te vragen met welke ogen wij naar God kijken. In de eerste lezing zien we het volk dat zich schuldig maakt aan allerlei misdaden. Ze kijken spottend naar de profeten die, door God gezonden, oproepen tot bekering. En het evangelie vertelt ons over Nikodemus, een vooraanstaand man onder het Joodse volk, in gesprek met Jezus. Met veel levensvragen komt hij, ’s nachts, naar Jezus. Enerzijds kijkt Nikodemus op naar Jezus, respectvol. Tegelijkertijd zijn de ogen, van het geloof, nog niet geopend om Gods redding te erkennen.
Waarop Jezus hem oproept op te kijken naar de Mensenzoon, zoals de Joden in de woestijn opkeken naar het beeld van de slang en gered werden. Zo zal nu eenieder die durft op te kijken naar het kruis, te geloven dat het kruis ‘redding’ is, gered worden.
Op onze weg naar Pasen worden wij ook opgeroepen om op te kijken met de ogen van het geloof. Vandaag is de Veertigdagentijd halverwege. Niet voor niets dat deze zondag ook “Zondag Laetare” wordt genoemd: verheug u! In vreugde mogen wij toeleven naar het Paasfeest. Daar waar het “Licht” van Zijn verrijzenis schijnt.
Hiervoor mogen we geen afwachtende houding aannemen, maar mee te werken aan Gods heilsplan. Zodat Gods Licht ook in onze dagen mag schijnen. Ons ‘zien’ moet dan écht zijn, zodat anderen in ons Gods werken erkennen.
De digitale weg is dan wel een beperkende weg, maar beter dan niets.
Kijk met de ogen het geloof naar de gekruisigde… erken Hem als onze redder en getuig hiervan in het dagelijks leven.

Lezingen van deze zondag:
2 Kron. 36,14-16.19-23
Ef. 2,4-10
Joh. 3,14,21

Afbeelding: © Wim Johannesma

3e zondag vastentijd: Verbondenheid

Als we thuis bezoek verwachten, dan zorgen we dat alles zo goed mogelijk opgeruimd is, zodat ons bezoek een ‘gastvrije’ sfeer ervaart, zich ‘thuis’ kan voelen.

Vandaag lezen we over Jezus en Zijn leerlingen, wanneer zij de tempel, Gods huis, binnengaan. Bij het zien van wat zich daar allemaal afspeelt, geloven ze hun ogen niet! Geldwisselaars en handelaren proberen hun waar aan de pelgrims kwijt te raken. Geen ‘gastvrijheid’, en ze onttrekken zich aan hetgene waar het op deze plaats eigenlijk om gaat: de eredienst aan God. Op een ongekende, felle, manier maakt Jezus hier een einde aan.

“Nou, nou” zouden wij kunnen denken. “Hij heeft wel een héél kort lontje!” en we voelen ons misschien verwant met de omstanders in de tempel, die verontwaardigd Jezus tot de orde roepen! “Breek deze tempel af, en Ik zal hem in drie dagen doen herrijzen” is het krachtig antwoord van Jezus. Oftewel: “keer om van heilloze wegen”!

Jezus felle optreden is niet omdat Hij ergens tégen is, maar veeleer omdat hij juist voorstander is van de gastvrijheid, de zuiverheid van Gods Huis. Hij doelt hier niet op het stenen gebouw (dode stenen) maar op ons eigen hart en leven: levende stenen die Gods Lichaam vormen. In het hart van de mens roept Jezus op om ruimte te maken, vrij van alle zucht naar gewin. Als het huis van God al geen plaats meer is waar mensen onvoorwaardelijk bij Hem te gast mogen zijn, is het slecht gesteld met de mens.

De tien geboden, waarover we deze morgen horen, zijn daarom telkens weer een spiegel voor ons leven onderweg. Zodat wij ons eigen bestaan kunnen toetsen aan datgene God verlangt.

“Maakt van het huis van Mijn Vader geen markthal” – van de tempel, Gods huis, loopt een draad naar het huis van onze menselijke ziel. Als Jezus opkomt voor het huis van zijn Vader, van onze Vader, toont Hij ons Jahwe, wiens naam betekent: Ik ben er voor jou! Hij, die ons aangenomen heeft als Zijn veelgeliefde kinderen, is een verbond met ons aangegaan. Een verbond van liefde en barmhartigheid.

Op onze weg naar Pasen worden wij opnieuw opgeroepen tot ‘omkeren’ en verder gaan op de weg van heil, de weg die leidt naar het eeuwig Verbond met de hemelse Vader.

De tien geboden kunnen hierbij een richtsnoer zijn, een hulp om het huis van onze ziel tot een echt ‘thuis’ te maken, gastvrij en toegankelijk, voor God en de medemens.

Lezingen van deze zondag:
Ex. 20,1-17
1 Kor. 1,22-25
Joh. 2,13-25

Afbeelding: © Wim Johannesma

2e zondag vastentijd: Vertrouwen

Wie van ons verlangt niet bij tijd en wijle naar een feestelijk moment? Iedereen toch? Het is immers een moment waarop je al je zorgen even kunt vergeten, de sfeer is opgewekt. Zelfs nu, in de moeilijk tijd van corona met al z’n beperkingen, zoeken mensen naar iedere mogelijkheid om te ontspannen. Een feest duurt altijd veel te kort. Het liefste zouden we dat gevoel zo lang mogelijk vasthouden, het liefste zouden we van ons leven één groot feest willen maken.

Vandaag horen we het evangelie van Jezus, met enkele leerlingen (Petrus, Jacobus en Johannes) boven op de berg Tabor. De berg staat ook symbool van ver weg staan van de grauwe werkelijkheid van alledag; een plek waar de zon altijd schijnt, een plek ‘waar de hemel de aarde raakt’.. .Waar ook het gevoel bekruipt: “zou het zo maar altijd kunnen blijven”.

Zelfs Petrus voelde dit zo. “Het is goed hier te zijn. Laten we drie tenten bouwen” sprak hij. Neen, niet terugkeren naar het dal, naar de werkelijkheid van alledag. Hetgeen zij daar meemaken, dát willen ze vasthouden! Maar dan is er die wolk, die ‘stem’ die klinkt: “dit is Mijn geliefde Zoon, luistert naar Hem”. Oei! Dat luisteren was effe moeilijk, want die had gesproken over lijden en dood. Hem navolgen betekent ook het kruis aanvaarden!

Ze moeten dus van de berg af, weer met beide benen op de begane grond. Daar beneden waar uiteindelijk nog een hele weg te gaan is, een weg op leven en dood. Lijkt me toch best een flinke domper na zo’n feest? Voor Jezus is het duidelijk geworden: de weg waarop het lijden niet te vermijden is, dat zal zijn weg zijn.

En die Stem, die er ook was bij Mozes en Elia, die ook hen toen moed en vertrouwen gaf, die zou ook voor Jezus de grote steun zijn om die weg aan te kunnen. En zoiets geweldigs, zo’n profetisch gebeuren, zo’n hart onder de riem krijg je, soms zomaar even, op een hoge berg. Mensen zeggen het vaak: op een goed feest kun je teren. Het pept je op, neemt even al je lasten weg. En daarna voelt het dat je er weer even beter tegen kunt. Bij zo’n gelegenheid kunnen mensen die doorgaans wat verder van je afstaan, soms ineens in jouw ogen veranderen: ‘goh, dat had ik niet achter haar gezocht.’

Aan een goed feest kun je iets goeds overhouden; het kan je dagelijkse werkelijkheid in een ander licht stellen. Liturgie zoals we die wekelijks met elkaar vieren, wil eigenlijk ook zoiets zijn, als een feest, een moment daar boven op de berg. Soms ervaren we dat heel sterk; soms ook is er helaas nog weinig van te bespeuren. Maar, als het goed is en het doet je goed hier samen te zijn, als je even hebt mogen proeven van het vooruitzicht, het perspectief dat het anders kan, de droom die God met ons mensen en deze wereld heeft; als je even de zorgen en lasten van alledag hebt kunnen loslaten; en als je dat heel even hebt kunnen en mogen delen met anderen, hoe het anders zou kunnen, hoe het ‘van ons samen’ best zou mogen, en van Jezus zelf voorop – dan vieren we liturgie op z’n best, dan is het woord en wederwoord, samen zingen, samen luisteren, samen bidden – dus juist niet in je eentje, maar samen, ervoor gaan!

Als het goed is geweest hier op onze berg, dan durf je het misschien aan, net als Abraham, om los te laten en te gaan, je geheel en al toe te vertrouwen aan een stem die vol hoop en belofte is, aan een God die aanwezig is en die er in zal voorzien. Boven op zijn berg heeft ook Abraham heel even mogen ervaren dat het zo gek nog niet is te vertrouwen op die roepstem in zijn leven. Zo mogen ook wij hier samen blijven komen, horen zijn Stem: net als Abraham, nog niet wetend waar die weg zal uitkomen, maar wel gelovend dat er in de crisis uitkomst zal zijn! Dat Hij erin zal voorzien: Gods Toekomst!

Afbeelding: © Wim Johannesma

1e zondag vastentijd: Beproeving

Jezus’ beproeving in de woestijn (Mc.1,12-15)

Onder inspiratie van de Geest trekt Jezus naar de  woestijn. Hiermee loopt Hij in het spoor van het volk dat 40 jaar in de woestijn verbleef voordat ze het Beloofde Land binnen gingen.

Woestijn: verstoken van ieder comfort of afleiding; teruggeworpen op jezelf, op het innerlijke, met je goede en minder fraaie kanten. Spontaan zullen we niet snel hiervoor kiezen, we leven immers eerder van de impulsen die van buiten komen, hoe anderen naar ons kijken! Daarom mogen we ons best eens vaker de vraag stellen of we daadwerkelijk ‘vrije’ mensen zijn? Een prachtige carrosserie is immers van weinig waarde wanneer de motor versleten is!

12 In die tijd dreef de Geest Jezus naar de woestijn.
13 Veertig dagen bracht Hij in de woestijn door,
terwijl Hij door de satan op de proef werd gesteld.
Hij verbleef bij de wilde dieren en de engelen
bewezen Hem hun diensten.
14 Nadat Johannes was gevangen genomen
ging Jezus naar Galilea en verkondigde
Gods Blijde Boodschap.
15 Hij zei:
„De tijd is vervuld en het Rijk Gods is nabij;
bekeert u en gelooft in de Blijde Boodschap.”

Het evangelie van deze zondag wil ons daarom helpen om tot een ‘hoger’ niveau te geraken. Gods Geest, diezelfde Geest die Jezus naar de woestijn dreef, is ook de Geest die wij mochten ontvangen door ons doopsel en vormsel. Hij leert ons met nieuwe ogen naar onszelf te kijken, om onze relatie tot God en de medemens te (her)ontdekken. Maar hiervoor is inkeer nodig, tijd en ruimte voor bezinning. In de woestijn is ‘buitenkant’ immers van minder belang, maar ervaren we waar het in het leven écht om gaat. Ons grote ‘ik’ moet dan een stap opzij zetten.

Het mensenleven heeft vaak veel weg van een woestijn. We zijn allemaal ‘zoekende’ mensen’, want er zijn geen gebaande wegen. Dat maakt ’t soms moeilijk en onaantrekkelijk. Maar de vastentijd is een uitgelezen periode om God op het spoor te komen. Dan ontdekken we hoe Hij trouw met ons op weg gaat, hoe Hij in deze moeilijke tijd nieuwe dingen tot stand brengt.

Pasen is voor velen geworden tot een louter traditioneel feest, met paaseieren en klokkengelui. Maar Opstaan, verrijzen tot nieuw leven kan ook voor ons realiteit worden als wij ons laten aanspreken door Gods Geest.

Ik wens u een vastentijd toe waar de vreugde ons hart doet openbloeien voor het nieuwe leven in ons; dat er nieuwe hoop zichtbaar en hoorbaar wordt in ons spreken en kijken naar elkaar! Veertig dagen worden ons geschonken om Jezus te volgen en Gods Koninkrijk dichterbij te brengen: liefde brengen waar die ontbreekt, recht en gerechtigheid laten geschieden, werken aan een wereld naar Gods hart.

Dan wacht ons in de Paasnacht licht en water ten leven!

P. Bronneberg, pastoor-deken

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑